Add new comment

خیلی موافق هستم با اهمیت و موضوع و شیوه یادگیری جمعی که مطرح کردین.
ولی یک مانع بزرگ میبینم توی ایران که به دلیل استبداد روز افزونی که همیشه در ایران حاکم بوده است، فضای یادگیری جمعی توسط صاحبان قدرت بسته می‌شد. به همین دلیل هم جامعه علی‌رغم تجربه‌های زیادی در طول چندین دهه گذشته، یادگیری‌های عمیق و متناسبی با حجم تجربه‌ها نداشته است.
محدودکردن رسانه‌ها و غالب‌کردن نظرات یک طیف خاص و سرکوب هرگونه آزاداندیشی و به بیان شما نبود فضای امن اندیشیدن باعث شده است جامعه به رسانه‌های مستقل و شنیدن نظرات متفاوت و متعارض دسترسی نداشته باشد. حکومت هم خود را متولی این یادگیری نمی‌دانسته و دولت‌های خارجی نیز به دنبال منافع خود بوده‌اند و هر کدام به شکلی مانع از تضارب و شکل‌گیری یادگیری می‌شده‌اند.
خلاصه بگویم کاملا با شما موافقم که آن‌چه از همه بحران‌ها و تجربه‌ها برای ما و جامعه باقی می‌ماند یادگیری است. ولی از طرفی فکر می‌کنم یادگیری جامعه زیرساخت‌هایی می‌طلبد که نیازمند نگاه متفاوت حکمرانی و پذیرش تفاوت در لایه‌های حکومت است. اتفاقی که نبوده و باعث می‌شود علی‌رغم همه این تجربیات امروز که به جامعه نگاه می‌کنیم گویا با جامعه‌ای بی‌تجربه طرفیم که بازیچه رسانه‌های غیرمستقل محدود است.