کار داوطلبانه در سازمانهای مردمنهاد؛ زمینهای برای تقویت عاملیّت و ویژگیهای لازم برای مشارکت موثر در فرایند رهبری سازمانی
به نام خدا. در فضای گفتمانهای توسعه حرفهای، فعالیتهای داوطلبانه (Volunteering) در سازمانهای مردمنهاد معمولاً یا به مثابه اقدامی خیرخواهانه صرف توصیف میشوند یا تا حدّی ابزاری برای تقویت رزومه در فعالیتهای اجتماعی؛ اما از منظری تحلیلی، به نظر میرسد که این فعالیتها یکی از متناسبترین و از جمله منحصربه فردترین «میدانهای تمرین» برای کسانی می تواند باشد که می خواهند برای مشارکت در فرایندهای کار تیمی، مشارکت در رهبری و اثرگذاری سازمانی و نهادی توانمندتر شوند؛ میدانی که در آن انسان بدون اتکا به اختیار رسمی، بدون منابع فراوان و در میان انسانهایی با انگیزهها، تعهّدها و ظرفیتهای متفاوت و متنوّع، ناچار میشود مهارتهایی را در عمل بیاموزد یا ویژگیهای کاراکتری را در خود تقویت کنند که در تحلیلهای نظری اغلب از آنها به سادگی عبور میکنیم. در این یادداشت به برخی از مهمترین فرصتهای رشد در این فعّالیتها پرداخته شده است و در نهایت از این منظر پیشنهادهایی به علاقهمندان و افراد حرفهای در حوزه مدیریت تقدیم شده است.